Icon close

Powstanie STARTRADER

Jeden z
Najszybciej rozwijający się dom maklerski na świecie

Powstanie STARTRADER

Jeden z
Najszybciej rozwijający się dom maklerski na świecie

Najlepsze ETF – jak je wybrać?

Najlepsze ETF - jak je wybrać?

Fundusze ETF (Exchange-Traded Funds) to instrumenty notowane na giełdzie, które odwzorowują zachowanie wybranego indeksu, sektora lub klasy aktywów. Kupując jedną jednostkę ETF, inwestor uzyskuje ekspozycję na dziesiątki, setki, a czasem tysiące spółek jednocześnie. Na rynku europejskim jest dostępnych kilka tysięcy funduszy ETF. Jak w tym gąszczu wybrać ETF dopasowany do własnych celów?

W poniższym artykule opisujemy, na co zwracać uwagę przy selekcji funduszu, jakie kategorie ETF dominują wśród inwestorów i w jaki sposób ocenić, czy dany produkt pasuje do konkretnego portfela.

Czym ETF różni się od tradycyjnego funduszu inwestycyjnego?

ETF łączy cechy akcji i funduszu. Podobnie jak akcje, notowany jest na giełdzie w czasie rzeczywistym – można go kupić i sprzedać w dowolnym momencie sesji. Jednocześnie, tak jak fundusz, daje ekspozycję na cały koszyk aktywów zamiast na jedną spółkę.

Oprócz tego ETF-y charakteryzują się niższymi opłatami za zarządzanie niż fundusze aktywnie zarządzane. Roczny koszt (TER, Total Expense Ratio) popularnych ETF-ów na szerokie indeksy mieści się w przedziale 0,07-0,22%, podczas gdy aktywnie zarządzane fundusze pobierają często 1,5-2% rocznie. W perspektywie wieloletniej ta różnica wpływa znacząco na końcowy wynik inwestycji.

Kolejna cecha to przejrzystość. Skład ETF-u jest publicznie dostępny – inwestor wie, w co dokładnie lokowane są jego środki. Przy funduszach aktywnych taka informacja pojawia się z opóźnieniem, zwykle raz na kwartał.

Na co zwracać uwagę przy wyborze ETF?

Wybór konkretnego funduszu zależy od kilku parametrów. Żaden z nich nie jest uniwersalnie „najlepszy” – liczy się dopasowanie do indywidualnej strategii.

Indeks bazowy

ETF odwzorowuje konkretny indeks. MSCI World obejmuje ok. 1 300 spółek z 23 rynków rozwiniętych. FTSE All-World idzie dalej i uwzględnia też rynki wschodzące – w sumie ok. 4 200 spółek. S&P 500 koncentruje się wyłącznie na 500 największych firmach amerykańskich. Każdy z tych indeksów daje inną ekspozycję geograficzną i sektorową, a tym samym inny profil ryzyka.

Inwestor, który chce jednym zakupem objąć większość globalnego rynku akcji, wybierze ETF na FTSE All-World lub MSCI ACWI. Kto woli większą kontrolę nad proporcjami regionalnymi, może połączyć ETF na rynki rozwinięte z osobnym funduszem na rynki wschodzące.

Koszty zarządzania (TER)

TER to roczna opłata pobierana automatycznie z wartości funduszu. Przy ETF-ach na ten sam indeks różnice w TER między dostawcami sięgają czasem kilkunastu punktów bazowych. Wśród funduszy na S&P 500 można znaleźć produkty z TER 0,07%, lecz także droższe warianty z opłatą 0,15%. Przy długim horyzoncie inwestycyjnym warto wybierać niższy TER, o ile pozostałe parametry funduszu są porównywalne.

Sam TER nie oddaje jednak pełnego obrazu kosztów. Warto sprawdzić również tracking difference – czyli faktyczną różnicę między wynikiem ETF a wynikiem indeksu bazowego. Zdarza się, że fundusz z nieco wyższym TER odwzorowuje indeks dokładniej niż tańszy konkurent.

Akumulacja czy dystrybucja?

ETF-y dzielą się na akumulacyjne (Acc) i dystrybucyjne (Dist). Akumulacyjne automatycznie reinwestują dywidendy otrzymane od spółek wchodzących w skład indeksu – wartość jednostki uwzględnia reinwestowane dywidendy, nie ma wypłat na rachunek. Dystrybucyjne wypłacają dywidendy jako gotówkę.

Dla inwestora budującego kapitał w długim terminie ETF akumulacyjny jest wygodniejszy – eliminuje konieczność samodzielnego reinwestowania dywidend. W przypadku rachunków IKE dodatkową korzyścią może być zwolnienie z podatku od zysków kapitałowych przy spełnieniu ustawowych warunków.

Wielkość funduszu i płynność

Fundusze z aktywami poniżej 50-100 mln EUR mogą zostać zamknięte przez emitenta, jeśli nie osiągną rentowności. Większe ETF-y mają zazwyczaj wyższą płynność – spread między ceną kupna a sprzedaży jest węższy, co obniża koszty transakcyjne. Przy wyborze warto sprawdzić, jak długo fundusz istnieje na rynku i jaką ma historię aktywów pod zarządzaniem.

Waluta notowania i ryzyko kursowe

Wiele ETF-ów europejskich notowanych jest w EUR lub USD. Inwestor z Polski, którego bazową walutą jest PLN, ponosi więc ryzyko kursowe. Jeśli złoty umocni się wobec dolara, wartość inwestycji w przeliczeniu na PLN spadnie, nawet gdy sam indeks wzrośnie. Część funduszy oferuje zabezpieczenie walutowe (hedged), ale wiąże się ono z dodatkowym kosztem, który w perspektywie wielu lat może obniżyć wynik.

Jakie kategorie ETF rozważają inwestorzy?

Rynek ETF jest bardzo zróżnicowany. Poniżej opisujemy najczęściej wybierane kategorie – bez wskazywania, która jest „lepsza”, bo to zależy od celów konkretnego inwestora.

ETF-y na globalne akcje dają szeroką dywersyfikację jednym zakupem. Fundusze śledzące MSCI ACWI lub FTSE All-World obejmują spółki ze wszystkich głównych rynków. Bywają traktowane jako samodzielny portfel – szczególnie przez osoby, które preferują podejście „kup i trzymaj” bez aktywnego zarządzania proporcjami.

ETF-y na rynek amerykański (S&P 500, Nasdaq-100) koncentrują ekspozycję na jednej gospodarce i jednej walucie. Rynek USA odpowiada za ponad 60% globalnej kapitalizacji, dlatego nawet ETF-y globalne mają w nim dominujący udział. Dodatkowy, osobny fundusz na S&P 500 zwiększa tę koncentrację.

ETF-y na rynki wschodzące obejmują spółki z Chin, Indii, Brazylii, Tajwanu i innych rozwijających się gospodarek. Charakteryzują się wyższą zmiennością niż fundusze na rynki rozwinięte, ale dają dostęp do regionów o potencjalnie szybszym tempie wzrostu gospodarczego.

ETF-y obligacyjne inwestują w papiery dłużne – skarbowe, korporacyjne lub mieszane. Pełnią w portfelu funkcję stabilizatora, bo ich zmienność jest zwykle niższa niż akcji. Fundusze na obligacje krótkoterminowe reagują mniej na zmiany stóp procentowych niż te na obligacje długoterminowe.

ETF-y na towary – np. na złoto – mogą służyć jako zabezpieczenie przed inflacją i niepewnością rynkową. Nie generują jednak dochodu w postaci dywidend czy odsetek; ich wartość zależy wyłącznie od ceny surowca bazowego.

Jak ETF wygląda w kontekście handlu CFD?

Warto pamiętać, że ETF-y można nie tylko kupować bezpośrednio na giełdzie, lecz także handlować nimi za pośrednictwem kontraktów CFD. W przypadku CFD na ETF inwestor nie nabywa jednostek funduszu, lecz spekuluje na zmianach ich ceny. Pozwala to na otwieranie zarówno pozycji długich (zakład na wzrost), jak i krótkich (zakład na spadek).

Handel CFD na ETF wiąże się z dźwignią finansową – do otwarcia pozycji wystarczy depozyt zabezpieczający stanowiący ułamek wartości nominalnej transakcji. Dźwignia zwiększa jednak zarówno potencjalne zyski, jak i potencjalne straty. Broker STARTRADER udostępnia kontrakty CFD na ETF-y z różnych klas aktywów, w zależności od dostępności i obowiązujących regulacji.

Praktyczne kroki przy wyborze ETF

Pytanie, jaki ETF wybrać, nie musi prowadzić do analizy setek funduszy – a decyzja, w jakie ETF inwestować, nie wymaga śledzenia każdego rankingu ETF. Poniżej kilka kroków, które pomagają uporządkować decyzję.

Na początku warto określić cel inwestycji i horyzont czasowy. Osoba odkładająca na emeryturę za 20-30 lat ma zupełnie inne potrzeby niż ktoś, kto szuka instrumentu na 2-3 lata. Dłuższy horyzont pozwala zaakceptować większą zmienność akcji, krótszy – sugeruje większy udział obligacji lub instrumentów rynku pieniężnego.

Następny krok to określenie ekspozycji geograficznej. Czy portfel ma obejmować cały świat, czy koncentrować się na jednym regionie? Globalne fundusze dają prostotę i szeroką dywersyfikację. Budowanie portfela z kilku ETF-ów regionalnych daje większą kontrolę, ale wymaga decyzji o proporcjach i ich okresowej korekty (rebalancing).

Po wyborze indeksu warto porównać kilka ETF-ów, które go odwzorowują. Parametry do porównania to TER, tracking difference, wielkość aktywów, waluta notowania i typ (Acc/Dist). Wyszukiwarki ETF-ów, np. justETF, pozwalają filtrować fundusze według tych kryteriów.

Na koniec – wybór brokera i typu konta. Kto kupuje ETF-y bezpośrednio, sprawdza prowizje maklerskie i dostępność funduszy na danej platformie. Kto woli handlować CFD na ETF-y z dźwignią, potrzebuje konta u brokera CFD z odpowiednią ofertą instrumentów.

Częste błędy przy wyborze ETF

Jednym z najczęstszych błędów jest kierowanie się wyłącznie wynikami historycznymi. Fundusz, który w ostatnim roku osiągnął wysoką stopę zwrotu, nie musi powtórzyć tego wyniku – szczególnie jeśli koncentruje się na jednym sektorze lub regionie przeżywającym cykliczny boom. Wynik z przeszłości nie jest prognozą przyszłych rezultatów.

Inny błąd to nadmierna komplikacja portfela. Pięć, sześć, siedem ETF-ów o częściowo pokrywających się składach nie poprawia dywersyfikacji – za to utrudnia kontrolę nad rzeczywistą ekspozycją i generuje dodatkowe koszty transakcyjne przy rebalancingu. Dla wielu inwestorów jeden lub dwa dobrze dobrane fundusze wystarczą do zbudowania zrównoważonego portfela.

Treść ma charakter informacyjny i nie stanowi porady finansowej. STARTRADER oferuje kontrakty CFD – instrumenty złożone, wiążące się z wysokim ryzykiem utraty środków z powodu dźwigni. Handlując CFD, nie nabywasz aktywów bazowych. Upewnij się, że rozumiesz związane z tym ryzyko.

Otwórz konto rzeczywiste

Rozpocznij handel z wiodącym na świecie brokerem

Chcesz rozpocząć handel?

STARTRADER

Online Trading App

Online App Score
Install
Customer Service
Customer Service
Customer Service
Customer Service